دو کلمه و نصفی حرف هساب! با آقای گنجی (1

از مسئولین سایت گویا میخواهم که سنت شکنی! کنند و نوشته ی مرا در سایتشان بیاورند.
(به غلتهای! دیکته ای توجه نکنید. هر چند بعضی موقعها علامت تعجب داره)

آقای گنجی، گاندی شوید!

یا گاندی ِ ایرانیان توی مملکت و یا گاندی ِ ایرانیان خارج از کشور. اسلا"! بیائید با هم گاندی بشویم! من گاندی ِ اپوزیسیون خارج از کشور ِ خاهان! برکناری رژیم میشم، تو هم گاندی سرتاسر ایران. چطوره؟ معامله ی خوبیه؟ پس حالا که قرار گذاشتیم! تو برو به ایران. حالا درسته که من خالی بندم، ولی در مورد گاندی شدن شما دارم کاملا جدی حرف میزنم. درست در چنین زمانهائی است که زمینه برای گرد آمدن مردم به دور فردی شجاع و آزادیخواه مثل شما فراهم میشود. من به جرعت میتوانم بگویم که اگر شما به ایران بروید، تمامی اپوزیسیون خارج از کشور به پشتیبانی از شما بر خواهند خواست / ندا: من که تمام قدرتمو برای این پشتیبانی میگذارم/ و این حتا ممکنه زمینه ساز اتحاد بزرگ اپوزیسیون خارج از کشور هم بشه. البته اگه قراره یه عده فوندامنتالیست یا افراطی که از طرف چپ، دشمن مالکیت خصوصی هستند و دیکتاتوریِ کمونیستی میخواهند و از طرف راست، دیکتاتوری سلطنتی میخواهند، برعلیه شما شعار و خین و خین ریزی! راه بندازند، خوب هر چه زودتر راه بندازند، بهتر! من به جرعت میتوانم بگویم که از زمان اعلام بازگشتتان به ایران و تا زمانی که سوار هواپیما بشوید، در نزد همه ی ایرانیان ِ "ایرانی آزاد خواه"، بسیار بیشتر از این خوش سیما بشوید. چه در ایران و چه در سراسر اروپا و آمریکا، همه از بازگشتتان حرف خواهند زد و در بسیاری از سایتها به این اقدام شجاعانه تان درودها خواهند فرستاد، و چه شعرها که در این مورد سروده نخواهد شد / صمد: که نگو، چون مُو خودُم میگم/ چه شور و شوقی که ایجاد نخواهد شد و چه تدابیری که تمام اپوزیسیون در سراسر ایران و جهان پیشنهاد نخواهند داد. برو به ایران و به خودت رجعت پیدا کن. به آن گنجی ای که در ایران شجاعانه میگفت که "خامنه ای باید برود". برو به ایران و قوت قلبی شو برای اصلاح طلبان واقعی، برای زیدآبادی، برای ادوار تحکیم وحدت، برای حشمت الله طبرزدی، برای حجاریان، برای سهیل آصفی، برای نوشین احمدی خراسانی و خیلی های دیگه. تو با رفتن به ایران، میتوانی زمینه ساز اتحاد بزرگی هم برای آزادیخواهان درون ایران باشی. من در همین زمان اعلام میکنم که ماموریت شما در خارج از کشور به پایان رسیده است! میوه ای که زیادی رو درخت بمونه، رسیده است؟ یه باغبون جواب بده! / صمد: هاااان. فستگی داره به جنس دلَخت و جنس میوه. تو هنوز این چیزا رو نمیدونی؟ تو دیگه از کدوم دهاتی در رفتی و نسیب! ما شدی، بذبخت/ من بعنوان یک ایرانیِ سیاسی- احساسی! دیگر نمیتوانم شما را در خارج از کشور تحمل کنم! من دوست دارم ایران را با حضورت پر تجمل کنم! / صمد: هِی آقاهه شاهین، حالا که از خودت مایه نمیتونی بذاری، اونجا اگه انگشت به چشش کردنا، مهلوم نیست چشی ازش باقی بُمونه ها. بذار همینجا مُو خودُم انگشت به چشش کنُم، که بی خطر تره ها! بَهدن نگی نگفتی ها/ حالا یا میری ایران و گاندی میشوی و یا انقدر پاچه ات را بگیرم که در داستانها بنویسند! / رند: که پاچه ی خودش بدتر یا خوبتر گرفته شد! /
آقای گنجی، ما در خارج، آدم حراف کم نداریم، و اینطور که من میبینم، شما هم دارید جزو اونا میشید. یه مدت دنبال این فیلسوف و اون فیلسوف بودید، که هیچ نتیجه ی عملی ای ببار نیاورد. پاچه ی شریعتی رو گرفتی و خوبم گرفتی/ ماتلیمدال: ماااااااتلی! مداااااال! / ندا: خوب شد که اشک زیدآبادی رو درآوردی. حقش بود! / و ماتلیمدال، مدال بت شکنی را به گردن شما انداخت. ولی خوب من نمیتونم قبول کنم که اندیشه ی شریعتی داشت دوباره جوانان مبارز ما را به انحراف میبرد و یا داشت برای اندیشه ی او تبلیغ آنچنانی میشد / ندا: من یه نمونه از تبلیغات برای شریعتی رو، که مدت کمی قبل از مقالات شما نوشته شد، یعنی انجام شد، سراغ دارم که کار آقای ف.م سخن بود/ پس! نتیجه میگیرم که بازم این کارتون نتیجه ی عملی ِ آنچنانی ای به بار نیاورد. یه کار خیلی خوبتون خوب همون جمع کردن 300 امضا از اندیشمندان جهان بود که نمیدونم چرا مثلا اسم 27 ! تا اندیشمند ایرانی توش نبود. یه کار خوب دیگه ای که کردید، این بود که اعتصاب غذا برای آزادیِ زندانیان سیاسی راه انداختید. ولی میدونید چیه؟ من فکر میکنم دیگه کار چندانی ازتون بر نمیاد که تو خارج انجام بدید. نه که نشه انجام داد، ولی ابعاد شما به نظر نمیاد که به اون بزرگی باشه. اگر حرف من درست باشه، که متعسفانه فکر میکنم درسته / ندا: مگر اینکه خودت را دیگر تکرار نکنی و مثلا در مورد پول خارجی به نعل و به میخ نزنی و بخواهی اپوزیسیون را با ارائه ی برنامه ی اتحادی، متحد کنی/، ادامه ی ماندن شما در خارج از کشور، احتمالا باعث از دست دادن احترام و بزرگی خواهد شد، که هرگز نیاد چنین روزی. چه سرما و چه سوزی، شده مردم ایران را روزی، آیا لباس گرم بلدی بدوزی؟ من نمیتونم حرفهایم را نزنم و احساساتم را ندهم بروزی. شما میتوانی در خود ایران هم تئوری "مزدوری" را به اثبات برسانید. خیلی از ایرانیها در خارج، انجمنهای مختلف دارند و از امکانات و پول کشوری که در آن اقامت دارند، استفاده میکنند. همین جمهوریخواهان دمکرات و لائیک، از امکانات دولتهای خارجی استفاده کرده اند. همین دولت هلند، به یه سری از دمکراسیخواهان، پول و امکانات میده که رادیو درست کنند. دستت درد نکنه! واقعن دستت درد نکنه که اونارو مزدور نامیدی! چند وقت پیشا بود که دیدم دیگه صدائی ازتون درنمیاد، و چون دوستت دارم و به فکرتم! برای خودم شروع به نامه نگاری کردم، که الان باید برم سراغش. من اینطوری نوشتم (با یه مقدار دستکاری):

آقای اکبر گنجی، کجا هستید؟!ا
ای هموطن عزیز و آزادیخواهم
ای که هزاران نفر گفتند که شجاع هستید
تو دیگر مثل اینکه رنگ و بویت را از دست داده ای
اون طراوتِ عشق و امید، از تو دیگر به مشام نمیرسد
جائی آنرا دست به دست داده ای؟!ا
تو مگر همان نبودی که گفتی خامنه ای باید برود
که یعنی ولایت فقیه، بار دیکتاتوری بر دوش مردم است
که یعنی بر بدن این ملت، همچون نیش کژدم است
تو مگر همان نبودی که بدون ترس، این رژیم را رژیمی دیکتاتوری خواندی
و بر چشمهای کریهِ آن، خاک فشاندی
در چشم این اژدهای دیکتاتوری، خاکی باش
و یا هر روز، هر دقیقه، هر ثانیه، در چشم این پلید، خاک بپاش
که تو هم از نسل آزادیخواهانی همچو منی
تو جرعتِ تبلور یافته ی مردم وطنی
که در خاک ایران، با صلابتِ تمام، رو در روی این حکومت
خواهان جمهوری دمکراتیک شدی، در کاشانه و کومه ات
و گفتی که ولایت فقیه باید برود

ای هموطن عزیز و آزادیخواهم
تو دیگر مثل اینکه رنگ و بویت را از دست داده ای
چه حرارتهائی را به دست گسست داده ای؟
اون طراوتِ عشق و امید، از تو دیگر به مشام نمیرسد
به افتخارت، صدای هزاران به سلامتی، با ضربه های جام نمیرسد
اون شور رسیدن به آزادی را دیگر نمیتوان در تو مشاهده کرد
با تو بر چه اساسی میتوان معاهده کرد؟
به دیگران امید نداری یا به خودت؟!ا
به دیگران اعتماد نداری یا به خودت؟!ا
آزادیخواهی دیگران را سبک سنگین میکنی؟ جز خودت؟!
و هزاران روشنفکرانند! که به حق به خود به چشم آزادیخواه نگاه میکنند
و البته خیلی مواقع از مستاصلی، ناله و آه میکنند
آزادیخواهانی که آزدیِ حکومت مردم را میخواهند
حکومت پارلمانی آزاد و نه حکومت یک حزب یا یک نفر
و دوست دارند در آزادی، در ایران شوند همسفر
و از من به شما خاطرنگهدار! که حق آزادیِ انتخابِ کسانی را که
طرفدار دمکراسی سلطنتی ای مثل سوعد و دانمارک هستند را زیر پا نگذار
/ !اسگجواد از زندان: کی جرات داره از این غلطای افغانی بکنه؟/
که معمولا هر کس که توانسته است، حقوق دیگران را زیر پا گذاشته است،ا
و تو چون نمیخواهی و نمیتوانی، پس نترس و بگو!ا
که دمکراسی را آنچنان بالاتر از جمهوری میدانی که نگو!ا
هر چند که جمهوریخواه هستی

ای هموطن عزیز و آزادیخواهم
آزادیخواهییَت را بیشتر نشان بده
هر هفته بگو که ولایت فقیه باید برود
هر هفته بگو که دخالت دین در حکومت ممنوع
از نظر من، شما یک اصلاح طلب واقعی هستید!ا

و حالا که حرف از انقلابی بودن زده شد! شما از یک طرف نشان میدهید که طرفدار انقلاب مخملی هستید:
"انقلاب‌های مسالمت‌آميز، معطوف‌ به‌ تأسيس‌ آزادی و مردم‌سالاري‌ ممكن‌ و مطلوب‌اند". یعنی طالب انقلاب مسالمت آمیز هستید، و از اصلاح طلبان فاصله میگیرید: "اين گمان باطل اصلاح طلبان كه فقط با حضور فعال در حاكميت مي توان كاری انجام داد، در عمل فقط منتهی به اين شد كه آنها به عنوان ويترين نظام در داخل و خارج از كشور عمل كنند. همكاری گسترده اصلاح طلبان طی 8 سال گذشته از طريق حضور در قوه مجريه و قوه مقننه، اگر برای دموكراسی ايرانی دستاوردی در پی نداشت، اما برای خودكامگان مشروعيت آفرين بود." و از طرف دیگر میگویید: " بنده نه تنها انقلابی نیستم بلکه ضد انقلاب هم هستم"، "من خواستار تحولات بنیادین هستیم، اما برای رسیدن به آن دست به خشونت نمی برم، ترور نمی کنم، اسلحه نمی گیرم و انقلاب هم نمی کنم."/ ندا: البته خودتان هم میدانید که تحول بنیادینی که من و شما میخاهیم! یعنی انقلاب/ به هر حال از این یه ذره مجموعه میشه فهمید که شما طرفدار انقلاب مسالمت آمیز هستید. خوب اسلحه که نمیگیرید و انقلاب مسلحانه هم که نمیخاهید! بکنید، پس چه راهی باقی میمونه؟ "وقتی رژيمی تمامی راه های اصلاحات را مسدود کند انقلاب گريز ناپذير می شود"، شما با این حرفتان، راه انقلاب را باز میگذارید، که کار خوبی میکنید. "من روشنفکر باقی خواهم ماند اما جنبش ما به يک رهبر احتياج دارد و ما به طور دموکراتيک بايد انتخابش کنيم بايد کسی به شکل و شمايل گاندی باشد: صلح جو و اهل تساهل. از راه خشم و کينه نمی شود دموکراسی درست کرد." شما این حرف را حدود یک سال و نیم پیش زده اید. من خودم هم 4 روز قبل از شما طرفدار پیدا کردن گاندی شدم و اقداماتی! در این زمینه کردم که آنچنان بسیار خنده دار بود که من طرفدار گریه شدم! ولی شما که هیچ کاندیدی اراعه! ندادید. اما دیگر بس است. یا بروید به ایران و گاندی شوید، یا در همین خارج، گاندی ِ اپوزیسیون دمکراسیخواه و طالب سرنگونی ِ رژیم، از طریق انقلاب مخملی شوید و فقط به گفتن اینکه: "متشکل کردن کلیه ی ناراضیان دموکراسی خواه در یک جبهه ی وسیع اجتماعی و ایجاد رهبری دموکراتیک و مورد اجماع برای آن، گره از کار فروبسته ی مخالفان خواهد گشود."، اکتفا نکنید و اقدامات عملی صورت دهید. اینطور که به نظر میاد، برای متشکل شدن آزادیخواهان هم ما احتیاج به یک گاندی داریم. و شما بارها گفته اید که اهل فقط حرف زدن نیستید: "حرف زدن و بیان نظر ، قدرت نامحدودی ندارد. همانگونه که بارها تاکید کرده ام ، اگر تا ابد در باره مفهوم آب سخن بگوئیم ، مفهوم آب رفع تشنگی نخواهد کرد. اگر تا ابد در باره مفهوم خانه سخن بگوئیم ، مفهوم خانه کسی را صاحب خانه نخواهد کرد. بر همین وجه ، اگر تا ابد درباره مفاهیم دموکراسی و آزادی و حقوق بشر سخن بگوئیم ، از دل این مفاهیم ، دموکراسی و آزادی و حقوق بشر بیرون نخواهد آمد. همانطور که برای رفع تشنگی و صاحبخانه شدن باید "کاری" کرد، برای گذار به دموکراسی هم باید "کاری" کرد . در دهه ی ماقبل انقلاب، همه چیز به عمل و پراتیک فروکاسته می شد و نظر ورزی کاری بورژوایی خوانده و نفی می شد. مدتی است که هر گونه اقدام عملی نفی و فقط نظر ورزی و گفتن و نوشتن پیشیه ما شده است. " و شما بارها گفته اید که آزادی، هزینه دارد: "اگر کسی خواهان دمکراسی و حقوق بشر است و به آنها باور دارد، باید هزینه رسیدن به آنها را پرداخت نماید. این باید، بایدی اخلاقی- توصیه ای نیست، بلکه از مقتضای طبیعی رسیدن به یک نتیجه، سخن میگوید. مانند، برای رسیدن به آب باید چاه کند. برای قهرمان دو شدن، باید دوید. اگر کسی به دمکراسی و حقوق بشر باور نداشته باشد، در این مقام، ما را با او سخنی نیست. اما اگر کسی ادعا کرد که به دمکراسی و حقوق بشر باور دارد، باید برای رسیدن به آنها در عمل کاری انجام دهد و هزینه لازم این هدف را بپردازد." البته میزان هزینه، بستگی به خیلی چیزا داره. یکی حتا اگه یه مقدار پول هم بده، یه هزینه ای داده. ولی آقای گنجی! شما که دیگه قراره! فقط اهل حرف زدن نباشی و میگوئی که باید هزینه داد، برو به ایران و هزینه اش را بده! و وای به حال آنان که جرات کنند و بخواهند به تو صدمه بزنند، و یا تو را زندانی کنند، که در آنوقت ما جهان را تکان خواهیم داد.

ادامه دارد