XÁLI.SETÁDE.XÁLI.RAHBARI

نامه‌ای از طرف یک هموطن:
پیشنهاد اشغال مسالمت‌آمیز کلیه‌ی سفارت‌های حکومت اسلامی، حدودای 4 و 5 بعداز‌ظهر به وقت محلی، در تاریخ دوشنبه June 15, 2009

اگر هموطنان ما در ایران، در تاریخ دوشنبه 25 خرداد، ساعت 4 بعدازظهر، آماده‌ی برکناری کودتاچیان، آماده‌ی از خودگذشتگی، آماده‌ی کتک‌خوردن، آماده‌ی نشان‌دادن غیرت، آماده‌ی نشان‌دادن همت، آماده‌ی اتحاد، آماده‌ی ازدست‌ندادن یکی از فرصت‌های تاریخی‌ای که معمولن هر 20- 30 سال، فقط یک‌بار بدست میآید و آماده‌ی برگزاری گسترده‌ترین تظاهرات اعتراضی در تاریخ 30 ساله‌ی حکومت اسلامی هستند، آیا در مقایسه، مناسبت ندارد که ما ایرانیان خارج از کشور، خطر درد مختصری که به احتمال ضعیف، از جانب پلیس نسبتن متمدن کشورهای دمکراتیک که با اطلاع از وقایع ایران، نسبت به ما سمپاتی و همدردی هم دارد، ندیده بگیریم و احتمال بازداشت‌شدنی چند ساعته را هم به‌دیده بگیریم، که یعنی روی چشممان، ما را هم بگیرید تا افتخاری هم نسیبمان شود که هموطنانمان را تنها نگذاشتیم؟
سفارت ایران، باید متعلق به مردم ایران و تحت کنترل رئیس‌جمهور منتخب آن‌ها (حتی از میان کاندیداهای تصویبی) که همه، چه از او خوششان بیاید و یا نیاید، میدانند که نامش موسوی است، باشد. دولت‌های خارجی هم باید این حق مسلم و دمکراتیک مردم ایران را بپذیرند و مانع این حرکت نگردند.

به کارمندان سفارت پیشنهاد میشود که در این روز، سفارت را ترک کرده و درهای سفارت را باز بگذارند، وگرنه درست است که این حرکت بدون خشونت است، اما حداقل به یکی دو در، خشونت اعمال خواهد شد. به کسانی که به ایران رفت و آمد دارند، اما باز هم دلشان نمیآید که همبستگی نشان ندهند، پیشنهاد میشود که نیمی از صورت خود را پنهان کنند.
من از همه‌ی وبلاگ‌نویسان خارج از کشور، تقاضا می‌کنم حتا اگر خودشان به هر دلیلی نمی‌توانند در مقابل سفارت حاظر شوند، در جهت حمایت از این پیشنهاد، عین نوشته‌ی بالا را کپی کرده و در وبلاگ خود منتشر کنند.