XÁLI.SETÁDE.XÁLI.RAHBARI

دیکتاتور صغیر، مرتضی نگاهی

گوشه هائی از این نوشته: " نه، آقایان! نه، خانم‌ها! در سخنان رئیس دانشگاه هیچ نکته و نیشی علیه ایران و ایرانیت نبود. تمام سخنان او و حرف حدیثش فریاد خشماگین یک انسان مدرن امروزی بود که خیلی ساده به کسی که جنایات نازی‌ها را دروغ و افسانه می‌پندارد و شهروندانش را اعدام می‌کند و به زندان می‌اندازد و اقلیت‌های مذهبی و قومی اش را زجر کش می‌کند و متفکران و روشنفکران و متخصصین کشورش را از سرزمین مادری می‌راند و قوهء قضائیه‌اش مثل آب خوردن حکم اعدام صادر می‌کند و در ملاء عام اعدام می‌کند و شلاق می‌زند و سنگسار می‌کند و .... اعتراض می‌کرد. آری او بنا به رسم ایرانیان تزویر و ریا نکرد. ایرانیانی که میزبانان خوبی‌اند اما پس از رفتن مهمان هزار سخن زشت پشت سر او می‌زنند.
پند و اندرز و انشاء‌های فراوانی پیرامون آداب مهمان نوازی می‌توان نوشت. ولی یک نفر، گاهی، باید سخنی بگوید یا حتی کشیده‌ای به گونه‌هامان بزند که ما بفهمیم کی هستیم و کجای کاریم!"

" خبرنگار بوفالو نیوز (زرمئسکی) خیلی خونسرد پاسخ می‌دهد: "آن دو خبرنگار کرد، عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار هستند که در روز 16 ژوئیه به اعدام محکوم شدند."آقای احمدی نژاد در پاسخ: "من تا به حال چنین اسم‌هایی را نشنیده‌ام.""

حالا که اسم این دو نفر در نوشته ی زیبای آقای مرتضی نگاهی آمد، فیلم یاد هندستون کرد تا بگویم که من چقدر، چقدر ناراحتم که عده ای از فعالان سیاسی، عده ای به خاطر گرایشهای گروهی، و عده ای بدون فکر، فقط به اسم آزادیِ روزنامه نگار گرامی، سهیل آصفی ، امضاء جمع میکنن و البته یادشون نمیره کلا" از روزنامه نگاران و دانشجویان دربند هم نام ببرند، تا نکنه ازشون ایراد بگیرن. یک مقدار خجالت براین عزیزان یه مقدار خود و گروه فکری ِ خود بین! که کمیته ای به نام کمیته ی تلاش برای رهائی سهیل آصفی درست کرده و به هر چی همبستگی یه ضربه میزنند! و وقتی که من برایشان کامنت مینویسم و ایراد میگیرم که چرا حداقل اسمی از این هموطنان نبردید، اصلا" کامنت مرا هم سانسور میکنند!! و جالبه که آخر بیانیه هایشان مینویسند: "کمیته تلاش برای رهایی سهیل آصفی مانند گذشته خواهان آزادی بدون قید و شرط سریع این روزنامه نگار است و در این راستا از تمامی نهادهای مردم پایه حقوق بشری، از تمامی نهادهای صنفی حافظ آزادی بیان و اندیشه، از تمامی فعالان اجتماعی و سیاسی می خواهد تمام تلاش خود را برای رهایی سهیل و دیگر همکاران دربندش به کار گیرند." حالا اون روزنامه نگاری که حکم اعدامش اومده، نباید سریع آزاد بشه؟! فعلا" سهیل مهمتره! امیدوارم که روزی برسد که شاهد این دسته بازیها، و هر که به فکر زندانیِ خویش! و درست کردن کمیته برای رهائیِ زندانی خویش نباشیم. فقط یک کمیته، و آنهم برای رهائیِ بدون قید و شرط و سریع تمام زندانیان سیاسی. و اگر قرار است نام ببریم، حداقل نام 4 یا 5 یا 10 نفر را به میان بیاوریم! حالا هر کدومشون زودتر آزاد شدن، خوب چه بهتر!

توضیح: تغییر اندازه ی حروف و رنگ آنها، از من است.