(به غلَت‌های املاعی توجه نکنید)
آقایان و خانم‌ها! 30 سال است که به نام الله ما را سرکوب کرده‌انند، پس لطف کنید و خدا را در این انقلاب مخملی دخالت ندهید!

تو ای بی‌شعور احمق، چی‌چی میگی برو بالای بوم و بگو الله و اکبر؟ میخای مخالفتت را با ولی‌فقیه نشون بدی، بگو رَعی ما رو پس بدید. تو چه الله و اکبر بگی و چه بگی رَعی ما رو پس بدید، از نظر جانشین خدا و امام زمان، به یک اندازه مجرم هستی. پس بساط خا...‌مالیت را جمع کن! و بگزار مبارزات مردم هرچه بیشترمدنی و سکولار شود. هر بلایی که تا کنون بر سر ما آمده است، از همین شعار الله و اکبر بوده است.

در تلویزیونهای خارج نشان داده شدهمسر رفسنجانی: مردم باید به خیابان بریزند

نمونه ای از تظاهرات مردم در تهران
tehran 14 june 2009 ----- 24 khordade 1388

موسوی: آقای خامنه‌ای، اجازه‌ی راه‌پیمایی میخواهم! / شهیار قنبری: برای شعر تازه، اجازه بی اجازه.

انتخاب‌نیوز: «مهندس موسوی برای فردا ساعت 4 بعد از ظهر [دوشنبه 25 خرداد ] در مسیر میدان انقلاب تا میدان آزادی درخواست مجوز برای راهپیمایی کرده است.»

(به غلَت‌های املاعی توجه نکنید)
داشتم تعوری‌ی یه کودتا روُ می‌نوشتم که بر علیه این کودتا، کودتا شد!

داشتم این‌طوری می‌نوشتم:
بیخ گوشمون کودتا کردن و ما حالیمون نشده؟!

چند وقته که به خودم میگم در صحنه‌ی سیاسی‌یه ایران، کودتا شده و رفته‌ام! با کامنت‌هایی در بعضی‌جاها، با این فکر بازی کرده‌ام، اما حرف از کودتا نزده‌ام. مثلن یه جا نوشتم:

«شما مثل اینکه هنوز نمیدونید که روی موسوی توافق شده و ریشه اش هم برمیگرده به زمزمه های دولت اعتلافی که ابراهیم نبوی هم خیلی ظنازانه نوشت:

«7) اصولا سیاسی بودن دولت شدیدا برای آینده ایران خطرناک است، دولت از حد وزیر به ‏پائین نباید با تغییرات سیاسی و یا انتخابات تغییر کند. رئیس جمهور فقط باید حق تغییر وزرا ‏را داشته باشد. اصلا کشوری که مردمش در عرض ایکی ثانیه قانون اساسی شان را جر می ‏دهند و یک قانون اساسی دیگر می نویسند و حکومت عوض می کنند و توی دهن این دولت ‏می زنند که نباید اینقدر تغییرات شان زیاد باشد.‏

به همین دلایلی که گفتم، اصولا من معتقدم بزرگترین شانس ما در حال حاضر یک دولت ‏ائتلافی است، یک دولت که واقعا هر دو جناح اصلاح طلب و اصولگرا و حتی ملی مذهبی و ‏حزب اللهی دبش هم در آن حضور واقعی داشته باشند. برای همین هم معتقدم که:‏

اول: یک دولت ائتلافی در صورت سهمیه بندی درست از قدرت، باعث کاهش شکاف های ‏دولت با ملت و افزایش ثبات می شود، مثلا کروبی، میرحسین موسوی، عسگراولادی، رضا ‏خاتمی، سید محمد خاتمی، بهزاد نبوی، کرباسچی، جواد لاریجانی، مهاجرانی، حداد عادل در ‏یک دولت قابل جمع اند.‏» »

یا جای دیگه: «بر سر موسوی، از مدتها قبل توافق شده. اگر چنین توافقی و پیوند بخشی از اصولگرایان مثلن چپ با جناح مثلن راست اصلاح طلبان نبود، با این موج غیر طبیعی ی تبلیقاتی به نفع موسوی روبرو نبودیم و احتمال پیروزی کروبی به مراتب بیشتر بود، مخصوصن اگر به جهت گیری دانشجویان دفتر تحکیم وحدت، که نیرو یا شاخص اصلی تحریم یا عدم تحریم هستند، توجه کنیم.»

یا جای دیگه: «دچار توهم نشویم و به بازی هم گرفته نشویم. موسوی کاندید اصلی آقای خامنه ایست که به قول خودش، یعنی موسوی، صد در صد پیروز خاهد شد. وگرنه از آنجا که وقتی برو بچه های یه مقدار روشنتر، انتخاباتی را تحریم کنند، تقصیر انتخاب نشدن گزینه ی بد به جای بدتر را به گردن آنها میگزارند، که یعنی حرفشان در جامعه خریدار داشته، پس قاعدتن، اگر آنها، که منظور بروبچه های یه مقدار روشنتر است و طبیعتن به کروبی رَعی میدهند، پس بیشترین احتمال این بود که اقای کروبی پیروز این انتخابات باشد، که می بینیم نیست. یعنی در اینجا یک تقلب بزرگی صورت گرفته که بقیه شو اینجا نمیگم، ولی احتمالن تو بلاگ خودم میگم، در فردا! :) »

الآن شده پس‌فردا و من شروع به گفتن در مورد این کودتا کرده‌ام! کودتایی که امثال نوشابه امیری هم با طلب حکم حکومتی از خامنه‌ای برای کنار گذاشتن احمدی نژاد، در آن شرکت کردند. کودتایی که حتا خاتمی با جمله‌ی معروفش: «یا من یا موسوی»، در آن شرکت کرد. این کودتا روُ میشه یک کودتای دوسر! نامید. کودتایی که هدف اصلی‌اش مقابله با شعله‌ور شدن اعتراضات جمعی و خیابانی‌ی مردمه. کودتایی به‌خاطر آرامش و دغدقه‌ی زیاد نداشتن. کودتایی به نفع کلیه‌ی کسانی که زندگی‌یه نسبتن مرفهی برای خود دست و پا کرده‌اند و حوصله‌ی شلوغی‌یه اوضاع را ندارند، ولی دوست هم ندارند که اعضای خانواده شان داعم در کوچه و خیابان در معرض حمله و تعرض واقع شوند، و همچنین کودتایی به نفع حفظ حکومت ولایت فقیه، از جانب بخش دوراندیش‌تر حکومت. کودتایی برای بازگرداندن طیفی از روزنامه‌نگاران که دنباله‌رو یا تعوریسین بخش لطیف! حکومت، برای لطیف‌تر و قابل‌تحمل‌تر کردن حکومت هستند. کودتایی هم برعلیه احمدی‌نژاد و حلقه‌های دور رو برش و هم برعلیه کروبی و مشاوران و حامیانش. و اگر از نام افراد بگذریم، کودتایی صورت گرفته است هم برعلیه خشن‌ترین و بی‌سیاست‌ترین کارگزاران حکومت ولایت فقیه و همچنین برعلیه اصلاح‌طلبان تندرو (البته از نظر خودشان)

آره، داشتم تعوری‌بافی می‌کردم و میخاستم بگم که همانطور که خمینی با خوردن جام زهر در برابر صدام، پایداری رژیم را تضمین نمود، خامنه‌ای هم جام زهر را به نفع پایداری رژیم خورده است، اما این خامنه‌ای‌ی احمق، حالا از جانی‌بودنش که بگذریم، ببخشید، رید توی تعوری‌هام و با کودتا در برابر کودتا، یک بار دیگر ثابت کرد که حکومتش اصلاح‌پذیر نیست و به این سادگی‌ها، یعنی بدون عزم جزم مردم برای برکناریش، تن به عقب‌نشینی، به سمت تشریفاتی شدن، نمی‌دهد.

بی‌خود نبود که می‌نوشتم: «به مرگ گرفته این فقیه، که راضی‌شیم به داغ تب، بگو چه چاره مانده است، به‌جز به‌مرگ‌گرفتنش»، و یا: «آنچه که مهم‌ترین است حکومت ولی‌فقیه است و جنبشهای مردمی. رعیس‌جمهورها و دولت‌هایشان میایند و میروند. آنها هم اگر بخاهند به نفع ذره‌ای دمکراسی، کاری کنند، و ذره‌ای قانون اساسی را عوض کنند، باید بتوانند که بر جنبشی مردمی و عینی تکیه کنند. بیاییم، صرف‌نظر از اینکه در انتخابات شرکت میکنیم (که کردیم) یا نمی کنیم (که نکردیم)، حداقل به این نتیجه برسیم که مجبوریم به جنبشی مردمی و رشدیابنده دامن بزنیم. فشار از پایین، یعنی فشار از پایین:
وعده یا قرار یا راندووی زیر را زودتر از من بپذیر عشق من
و بشنو این ز من، که تبلیغ قرار عاشقانه، بسی پر ارج بُود در این زمانه
وعده ی ما، جمعه‌ی اولِ هرماه، ازعصر تا غروب یا شبِ بعد از ظهر
تــــوی خیابانها و میادیــــن، و فراموش نکن نازنین، حق گردش را (البته بدون شعار)
و در این روز غریبه ها و آشناها، اگر بدهند به هم سلام و دست
خیـــلی خـــــــــوب است، حتا اگر بکار بَرند دستکش را (تا وقتی که بشیم بی‌شمار)
جنبش یا گردش «جمعه‌ی اول هر ماه»، بنا به خاصیتش، نمی‌تواند فرمانده‌ای داشته باشد که بگوید فلان روز بیایید و فلان روز نیایید. این جنبش، در عین حال که برای ادامه و پیشروی و همه‌گیری، نه ربطی به حوادث سیاسی‌ی روز می‌تواند داشته باشد و نه می‌تواند جایگزین فراخان‌های خیابانی به مناسبت حوادث سیاسی روز باشد، طیبعی‌ست که تحت تعثیر این حوادث است و روح زمان به خود می‌گیرد.
باشد که این جنبش، البته در صورت همراهی شما، به تدریج و همگام با اشاعه‌اش، حوادث سیاسی‌ی بزرگ و بزرگ‌تری را به‌نفع رسیدن به حکومتی دمکراتیک، دامن زند. » (البته به این نقل‌قول کلمات و جملاتی اضافه شده)

در پایان، برای آن‌هایی که نمی‌دانند بگویم که من هرچند که نرفتم رَعی بدهم، ولی برای کنار گذاشتن احمدی‌نژاد، طرفدار شرکت مردم در انتخابات بوده (1 )، و به‌نحوی، چه با حمله به موسوی و چه با گفتن: « اگه کروبی، با پشتوانه عظیمی برنده بشه و با توجه به این مسعله ی خیلی مهم که امثال عبدی و سروش و زیدآبادی و ادوار و دفتر تحکیم دور و برش هستند، و خیلی از تحریمیان یاد گرفته اند که خاسته هایشان را مطرح کنند، یا قدم بزرگی به طرف اصلاح قانون اساسی برداشته خاهد شد، یا اون اکثریت عظیم، درست و حسابی به «به خیابان آمدن» فکر خاهد کرد» ، رعی‌دهندگان را تشویق به رعی‌دادن به کروبی می‌کردم و از این موضع‌گیری‌هایم هم پشیمان نیستم.

بدون این شرکت عظیم در این انتخابات، اینطور، به این وضوح و عظمت! حکومت اسلامی‌ی ولی‌فقیه بی‌آبرو نمی‌شد. آوازه‌ی این آبروریزی از نظام، به تعیید! اکثر کشورها و مردم جهان هم رسیده است و برای ایرانی هم، دوران شادابی و غیرت و عزم انقلابی فرا رسیده است. و من هم باید جواد را از زندان آزاد کنم.

(1) از انتخاب بین بد و بدتر تا حلقه‌ی گم‌شده و ...
http://rendeaalamsuz.blogspot.com/2009/03/blog-post.html

(به غلَت‌های املاعی توجه نکنید)
اما نشه فراموش، باید توان دواند موش، وقت رماندن فیل

آیا مگر نگفته‌اند که فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
آخر به روی چه حساب فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
یا روی چه خورده حساب فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
از مجمع تشخیص قهر میکند آن یه شیخ، که فقط او حریف شیخ دگر شود؟
آن شیخ دگر، حریف این یه شیخ، چگونه می‌نشود؟
آیا نکند که به زیر لحاف، فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
یا که در زدن لاف، فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
آیا صدا و سیمای مستقل باعث این شود که فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
یا کل قوه‌ی قضاعیه گر افتد به‌دست رعیس‌جمهور ِ شیخ، فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
آیا برای زدن حرف گزاف فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
یا که در گم‌وگورکردن سر کلاف، فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
این یه شیخ، نابودی‌ی نظارت استسوابی کرده آرزو که فقط او حریف شیخ دگر شود؟
آیا برای رسیدنِ به آرزو، فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
این شیخ، فرماندهی‌ی نیروی انتظامی از آن شیخ دگر خاسته است تا که حریف او شود؟
شیخ‌ال‌شیوخ رضا به رضای این شیخ به شوخی نمی‌شود.
آیا به‌خاطر حقوق بشر که حق گرفتنی‌ست! فقط یه شیخ، حریف شیخ دگر شود؟
یا آنکه اگر آن بشر به بی قدرتی‌ی خود زند تشر، فقط یه شیخ حریف شیخ دگر شود؟

در پرتو ِ این «آیا» و «یا» های بادوام! که چشم ناامید، روشنایی هم بدید!
پس خودِ ناامیدش اینگونه حرف از دهان برکشید:

نشنیده‌ای حدیس کسی که ماست قاطی همی نمود
در دریا که شود دوغ، ولی گفته شد که نمی‌شود و او
گفتا درست که نمی‌شود ولی اگر شود چه میشود؟

در مخالفت! کسی که بود باامید، گفت این حدیس دریا و ماست و دوغ
نشانه‌ای‌ست از نبوغ، اما به مثل ساییدن کشک هم نمی‌شود
آری رهایی‌مان از ولایت فقیه میسر نمی‌شود، نمی‌شود، نمی‌شود، اما اگر شود
بی قدرت مستقل ما هرگز نمی‌شود.

اما نشه فراموش، باید توان دواند موش، وقت رماندن فیل

(به غلَت‌های املاعی توجه نکنید)
آقای ولی‌ی فقیه! شما به‌هیچ‌وجه حق ندارید که رای مردم در "انتخابات" را، رای به نظام سلطانی خود بدانید

آقای ولی‌ی فقیه! امروز حتا برخی از نزدیکان حرم و هرم و مقادیری! از نمایندگان مجلس قانون‌بااجازه‌گزار شما هم قبول دارند و با بی‌باکی، که میشود پررویی هم نامیدش، اشاره و اعتراف صادقانه کرده‌اند که زرشک! یعنی که اگر جرعت نداری یک رَعی‌گیری‌ی «جمهوری اسلامی، جمهوری دمکراتیک، جمهوری شوراها، پادشاهی‌ی مشروطه؟ خودتان انتخاب کنید » برگزار کنی، خوب حق داری عزیزم! چون احتمال اینکه بالای نود درصد به جمهوری اسلامی‌یت بگن نه، تقریبن صددرصده.

بنابراین، جناب صدراعظم! خاهشن و لطفن و حتا اَمرن و دستورن، این تصور را متصور شوید که بر پیشانی‌ی اکثریت کسانی که به هر اجبار یا توهم یا نقشه‌ای به پای صندوق‌های رَعی می‌روند، پیشانی‌بندی‌ست بسته شده! که روی آن با حروف درشت نوشته شده: «من مخالف حکومت ولی‌ی فقیه هستم».

فهمیدی عزیزم! تونستی تصور کنی؟ پس دیگه جرعت نکنی که بگی «رَعی مردم در "انتخابات"، رَعی به نظام است». راستی! اگه یه موقع قدرت تصور نداری بگم یکی تصویریت کنه!

به‌مرگ‌گرفته این فقیه، که راضی‌شیم به داغ تب

بگو چه چاره مانده است، به‌جز به‌مرگ‌گرفتنش؟

(به غلَت‌های املاعی توجه نکنید)
نسبت صدام با بمبِ‌شیمیایی و پیر و جوانِ کُرد میدانی؟ مثل نسبت ولی‌ی‌فقیه با ...

مثل نسبت ولی‌ی‌فقیه با آمپولِ‌شیمیایی و پیر و جوان ‌زندانی


تزریقات مشکوک، مشکوک مشکوک

یکی داعمن دچار تهوع

یکی خونش مسموم

یکی از گوش و دماغش، خون‌ریزی

یکی ادرارش پرخون

یکی صورتش ورم کرده

یکی زیادی زود سکته کرده

تزریقات مشکوک، مشکوک مشکوک

از ضربه‌های مشت و لگد و باتوم و شلاق که بگذریم

زندانی‌ی سیاسی، آزاد باید گردد

خلاصه هی مظلوم میشیم، هی محکوم می‌کنیم، هی مظلوم میشیم، هی محکوم می‌کنیم، هی میشیم و هی ...
(به غلت‌های املاعی توجه نکنید)


میرحسین توقیف یاس نو را محکوم کرد : سخنانی مهم در جمع دانشجویان گیلان. میرحسین موسوی با اشاره به تعطیل شدن روزنامه «یاس نو» پس از انتشار تنها یک شماره گفت:«تعطیلی روزنامه‌ها در آستانه انتخابات واقعا پرمعناست و می‌تواند توجیهی برای این باشد که چرا باید در صحنه باشیم.»

ایشان گفتند اگر ما در صحنه نباشیم، آنوقت چه کسی میتواند محکوم کند؟ بنابراین هواستان باشد، حال که به صحنه آمده‌ایم و میدانیم که صددرصد پیروز میشیوم، خیلی خوبه، چون اون موقع ما میتوانیم با در دست داشتن دولت خدمت‌گذار مردم، هرچه راحت‌تر و سریع‌تر محکوم کنیم. راه اسلاحات اصولگرایانه، از تونل عدم سکوت در برابر اجهافات میگذرد. من بعنوان رعیس‌جمهور ِ اکثریت عظیم اصلاح‌طلبان که در راستی‌یه آنان شکی نیست و اقلیت عظیمی از اصول گرایان مصلح، اعلام میکنم و سوگند که در برابر اجهافات هرگز سکوت نکنم. به ولای علی، به این رنگ سبز سیدی ناب محمدی...

در اینجا یکی از دانشجویان نتونست جلوی لوس بازی خود را بگیرد و به فکر مساعل سکسی افتاد و «پیش از بیان پرسش خود به روبان‌ها، ‌شال‌ها و پرچم‌های سبزی که در دست بسیاری از دانشجویان بود، اشاره کرد و آنها را دستمال سبز نامید که با اعتراض دانشجویان مواجه شد و مهندس موسوی در واکنش به این اظهارات گفت:

«این دستمال که شما می‌گویید، یک نماد است. رنگ سبز نماد اهل بیت(ع) و پرچم امیرالمومنین علی‌ابن ابی‌طالب (ع) است. ما با این نماد نیت خود را می‌رسانیم. بیان همین اظهارات نشان می‌دهد که این نماد موثر است و باید در سراسر کشور گسترش پیدا کند. در غیاب رسانه ملی این نماد موثر است. ما با این نماد هم مظلومیت خود را می‌رسانیم و هم نشان می‌دهیم که ما به اصول و ارزش‌ها معتقدیم.»

آقای موسوی قول دادند که در سرتاسر دوران ریاست‌جمهوری‌اشان، با دستمال نمادین سبز، همانطور که اکنون با صدای بلند گفتند که «تعطیلی روزنامه‌ها واقعن پرمعناست»، مظلومیت خود و طرفدارانش را برسانند. ایشان قول دادند که اگر از این پس، کسی را به جرم مخالفت با حکومت ولی‌فقیه به زندان انداختند، ساکت ننشینند و فریاد مظلومیت به آسمان برآورند که: «زندان کردن سیاسی‌یان واقعا پرمعناست و می‌تواند توجیهی برای این باشد که چرا باید در صحنه باشیم».

صمد: هاااا، آدُم بایس سر حرفش باشه و توی صحنه هم باشه. این که چرا نداره که اخمخ! ما باید در و دور صحنه باشیم تا بی‌تِر مظلوم‌نمایی و محکوم‌نمایی کنیم. هر موقع دوباره تهطیل کردند، دوباره محکوم کنیم خیلی محکم. هر موقع سه‌باره فرستادن زیر دست این سرکار استوار مکتبی شده، ما هم پاتک میزنیم و سه باره محکوم می کنیم خیلی محکمتر از دفعه ی قبل. خلاصه هی مظلوم میشیم، هی محکوم می کنیم، هی مظلوم میشیم، هی محکوم می‌کنیم، هی میشیم و هی می‌کنیم و هی میشیم و هی می‌کنیم و وختی آخرسر درست و حسابی لت و پار شدیم، خوب چه اشکالی داره که برای آخرین بار هم محکوم کنیم تا اقلن لال از دنیا نرفته باشیم، به جون شما»

آقای موسوی ضمن گفتن این‌که تاکتیک «مظلوم باش و محکوم کن» را بهتر است به استراتژی خود تبدیل کنیم، در جای دیگری، همانطور که به طور صریح فرمودند «افتخار می‌کنم که خود را به معنای واقعی کلمه بسیجی بدانم»، بطور ضمنی هم به رهبری قول دادند که هر چه دیدند دندان روی جگر گذاشته و استعفا ندهند:

مهندس میرحسین موسوی درباره شبهه‌های ایجاد شده از سوی عده‌ای مبنی بر اینکه وی چند بار از نخست وزیری خود استعفا داده بود، اظهار کرد: من «استعفاها» نداشتم و وقتی هم وارد کاری شوم تا آخر می‌ایستم.

حالا وسَطای سیاست، یه شعرآهنگ هم میچسبه
به من ندا رسیده و الهام هم شده که این ترانه برنده میشه

افسانه

Norge 2009 Alexander Rybak "Fairytale"